Waaraan o.a. SAGE meewerkt met:

Meer?                                   Hier.

Dit gedicht van de maand juni/juli komt uit de bundel
"Het glimpen van de welkwiek" verschenen in 2001 bij
De Arbeiderspers. Pfeijffer debuteerde in 1998 met de
bundel "van de vierkante man" waarvoor hij in 1999 de
C. Buddingh – prijs kreeg. Inmiddels is hij een van de
smaakmakers in de Nederlandse poxebziewereld, zeker
sinds zijn essaybundel "Het geheim van het vermoor-
de geneuzel, Een poxebtica" zorgde voor nogal wat ophef,
het bevat o.a. het spraakmakende essay "De mythe van
de verstaanbaarheid" (eerder in Bzzlletin gepubliceerd)
waarmee hij in ieder geval een aanzienlijk deel van de
podiumpoxebten in het gevoelige liedbuikje raakte. Ook in
proza laat de veelbesproken dichter van zich horen, zo
kwam er eerst "Rupert, een bekentenis" (2002) waarvoor
hij de Anton Wachterprijs 2002 kreeg, vervolgens "Het
grote baggerboek" (2004) een meeslepende roman waar-
in zijn taalvirtuositeit heel wel tot uiting kon komen. In
2006 verschijnt "Het ware leven" een roman die alle an-
dere romans onmogelijk zal maken zo luidt het uitdagend
op de achterflap van het boek. Met "De eeuw van mijn
dochter" begeeft Pfeijffer zich in 2007 ook op het pad
van het toneelschrijven; hij schreef een moderne trage-
die in alexandrijnen (gebaseerd op het toekomststuk
van Balkenende, "De eeuw van mijn dochter"). Bij dit
alles nog redactielid van enkele literaire bladen zijnde
alsook columnist en criticus, is het niet verbazingwek-
kend dat Pfeijffer al een stevig tijdje niet meer uit het
Nederlandse literaire landschap is weg te denken.

Dit gedicht van de maand juni/juli komt uit de bundel
"Het glimpen van de welkwiek" verschenen in 2001 bij
De Arbeiderspers. Pfeijffer debuteerde in 1998 met de
bundel "van de vierkante man" waarvoor hij in 1999 de
C. Buddingh – prijs kreeg. Inmiddels is hij een van de
smaakmakers in de Nederlandse poxc3xabziewereld, zeker
sinds zijn essaybundel "Het geheim van het vermoor-
de geneuzel, Een poxc3xabtica" zorgde voor nogal wat ophef,
het bevat o.a. het spraakmakende essay "De mythe van
de verstaanbaarheid" (eerder in Bzzlletin gepubliceerd)
waarmee hij in ieder geval een aanzienlijk deel van de
podiumpoxc3xabten in het gevoelige liedbuikje raakte. Ook in
proza laat de veelbesproken dichter van zich horen, zo
kwam er eerst "Rupert, een bekentenis" (2002) waarvoor
hij de Anton Wachterprijs 2002 kreeg, vervolgens "Het
grote baggerboek" (2004) een meeslepende roman waar-
in zijn taalvirtuositeit heel wel tot uiting kon komen. In
2006 verschijnt "Het ware leven" een roman die alle an-
dere romans onmogelijk zal maken zo luidt het uitdagend
op de achterflap van het boek. Met "De eeuw van mijn
dochter" begeeft Pfeijffer zich in 2007 ook op het pad
van het toneelschrijven; hij schreef een moderne trage-
die in alexandrijnen (gebaseerd op het toekomststuk
van Balkenende, "De eeuw van mijn dochter"). Bij dit
alles nog redactielid van enkele literaire bladen zijnde
alsook columnist en criticus, is het niet verbazingwek-
kend dat Pfeijffer al een stevig tijdje niet meer uit het
Nederlandse literaire landschap is weg te denken.

Dit Poxebzieplein gedicht van de maand mei van Peggy Verzett
is het tweede uit de cyclus van tien gedichten; Lichting 2.  Er
bestaan twee lichtingen (de eerste lichting is voorgelezen op
de poeziemiddag van galerie 93). Deze tweede lichting komt
binnenkort in ‘t blad Parmentier te staan zodat de redactie van
het Poxebzieplein gedicht van de maand hier wel van een kleine
primeur mag spreken. Peggy Verzett is ook beeldend kunste-
nares (olieverfschilderen en tekenen) en geeft les in het voort-
gezet onderwijs (Nederlands en beeldende vorming). Het
spreekt dan ook voor zich dat de achtergrond bij het gedicht
opde poster eveneens van haar hand is. Met poxebzie overigens
is ze al langer bezig, echter, het voordragen uit eigen werk
begon in 2001. Ze debuteerde eind 2005 met de dichtbundel
"Prijken die buik"  bij uitgeverij van Oorschot, maar eerder
verscheen er een cyclus gedichten in het literaire blad Tirade,
november 2003.

Een interview van Anton de Goede met Peggy Verzett op 17
maart 2006 (De Avonden, eerste uur) is hier te beluisteren.

Ook is er een te lezen interview met haar.

Voor begrip van de woorden Wu wei in het gedicht zie hier.

Dank aan Peggy Verzett voor haar welwillende toestemming.

Dit Poxc3xabzieplein gedicht van de maand mei van Peggy Verzett
is het tweede uit de cyclus van tien gedichten; Lichting 2.  Er
bestaan twee lichtingen (de eerste lichting is voorgelezen op
de poeziemiddag van galerie 93). Deze tweede lichting komt
binnenkort in ‘t blad Parmentier te staan zodat de redactie van
het Poxc3xabzieplein gedicht van de maand hier wel van een kleine
primeur mag spreken. Peggy Verzett is ook beeldend kunste-
nares (olieverfschilderen en tekenen) en geeft les in het voort-
gezet onderwijs (Nederlands en beeldende vorming). Het
spreekt dan ook voor zich dat de achtergrond bij het gedicht
opde poster eveneens van haar hand is. Met poxc3xabzie overigens
is ze al langer bezig, echter, het voordragen uit eigen werk
begon in 2001. Ze debuteerde eind 2005 met de dichtbundel
"Prijken die buik"  bij uitgeverij van Oorschot, maar eerder
verscheen er een cyclus gedichten in het literaire blad Tirade,
november 2003.

Een interview van Anton de Goede met Peggy Verzett op 17
maart 2006 (De Avonden, eerste uur) is hier te beluisteren.

Ook is er een te lezen interview met haar.

Voor begrip van de woorden Wu wei in het gedicht zie hier.

Dank aan Peggy Verzett voor haar welwillende toestemming.

nog zijn onderstaande G93 werken te zien in Pand Paulus   
 
   
Het werk van Jet Crielaard kenmerkt zich in dit geval door
een zekere speelsheid zoals in de video "R is een egel…"
waarin een egel in gevecht raakt met de letter R om geen
regel te hoeven zijn. Met de eigen stekels, tijdens het ge-
vecht door het stekeldier zelf uit de rug getrokken en pre-
cies op de plaats waar zo’n stekel heeft gezeten komt
dan een roos tevoorschijn, gaat de egel deze letter R te lijf
om uiteindelijk te overwinnen? In de andere installatie zijn
het mosselen die over gebaande paden (zee?) van de wet
razen om aan het eind ervan de kegels, die symbool staan
voor wetsartikelen, op hun neus te krijgen daarbij heus ge-
hinderd door een vis genaamd Piet.

 
Erwin Adema’s werk bestaat eruit dat een schriftgeleerde
zich letterlijk in de wereld van de taal bevindt. Boven de
geleerde namelijk hangen de letters, waar hij naar kijkt,
hoog in de lucht aan rode lijnen (regels?) naar beneden
alsof de letters naar hem toe willen. Onder hem staan,
als men in de spiegel kijkt waarop de geleerde staat, de
letters op de rode lijnen om vanonderuit naar hem toe te
stijgen zo wil het ook hier. Er vindt een spiegeling plaats
waardoor het lijkt of de schriftgeleerde geheel gevangen
is in de taal. Het geheel levert een beeld op waarmee de
enorme reikwijdte en de mogelijkheden alsook het soms
zo benauwende van de taal wordt uitgedrukt.

         
Een tafel waarover een laken ligt waarop een glas, een zwart
doosje en een cilinder. Op het laken zitten kringen van glazen
alsof er niet lang daarvoor xe9en of twee? personen aan de tafel
hebben gezeten. Door de afdrukken schemeren letters; achter-
gebleven taal even daarvoor nog gesproken door de personen
die er zaten? In het doosje "Ariadne" een boekje met transpa-
rante bladzijden waarop een mensfiguur gemaakt uit taal zich
bevindt in een doolhof van woorden. De cilinder blijkt een calei-
doscoop waarin op een spectrum van de kleur blauw taal zich
zichtbaar maakt. Boven de gegeven tafel hangt een afbeelding
van een mensfiguur die omcirkelt wordt door taal. Het werk van
Helen White dat hier getoond wordt wil (al zijn er natuurlijk ook
de vele verwijzingen uit de mythologie in het boekje "Ariadne")
een en al verstilling zijn nadat de mens uit het gebeurde is ver-
trokken.

 
Jelle Meander maakte voor deze tentoonstelling de klankinstal-
latie "LAN*SCHNITT*S" dat is gebaseerd op het werk "Langs de
wegen" van Stein Streuvels de Belgische auteur die vaak over
het landschapsleven schreef. Het werk kan mede gezien worden
als een reflectie op het gegeven "Natie". Van de bezoeker wordt
verwacht dat die op de hurken luistert bij de hoop aarde waaruit
geluid zich naar boven woelt dat in eerste instantie op het gemur-
mel van kleine diertjes lijkt maar bij wat beter luisteren wil er toch
ook iets van taal doorheen klinken, een taal weliswaar nauwelijks
te verstaan al was het muziek die uit de aarde komt, vrolijk soms,
maar ook vervreemdend omdat het diffuus vanuit dat hoopje aarde
tevoorschijn klinkt.

 
Een schijnbare simpele foto bestaande uit  een detail van een
ruimte waarin zich, van een afstand bekeken, schimmel heeft
gevormd zo toont ons het werk van Maarten Steenhagen. Komt
men echter dichter bij het lichtbeeld dan worden de schimmel-
plekken plekken van taal op het behang. Een taal, zo vertelde
de maker, die bestaat uit wetenschappenlijke verhandelingen
over schimmel die hij met een bepaald proces op het behang
heeft overgebracht. Een fascinerende omzetting van taal in
beeld precies dat uitbeeldend waar het in die op het behang
overgebrachte taal over gaat.

 
Papieren stroken waarop bladeren zijn aangebracht op een
manier die doet denken aan calligrafie, loopt men er langs
dan bewegen ze zachtjes als wil de taal leven. Pal daarvoor
hangt een metalen kastje met daarop een glazen plaat be-
dekt met rxf6ntgenfoto’s van een menselijke schedel, de ruim-
te in het kastje is onderverdeeld in compartimenten die soms
iets in zich bergen (gecrashte auto’s, een klok enz.) dit alles
is alleen te ontdekken door met het licht uit een zaklamp er-
op te richten. Het geheel moet bekeken met een koptelefoon
op waaruit geluiden en tekst (o.a. over herinneringen) klinken.
Een compositie van woord en geluid door de kunstenaar ge-
componeerd. Het werk van Maja Jantar met de papieren stro-
ken en bladeren heet: "Mono no aware [sassatsu] (adj-na,n)
rustle of wind" het andere werk is getiteld "lost found lost".

       
"Poging tot poxebzie" en "Samenvatting" twee werken van
SAGE die letterlijk de letters van de taal in zich bergen.
Zo is bij "Poging tot Poxebzie" te zien hoe letters op een
kussen van prikkeldraad liggen die zweeft boven een
hoofd dat gevangen is in ook al letters. Te begrijpen is
hier dat het verlangen (genot, kussen) het onzegbare
te zeggen (dromen) in taal nooit (pijn, prikkeldraad) hele-
maal zal kunnen worden gezegd, de essentie zal nooit
worden bereikt. In tegenstelling tot "Poging tot Poxebzie"
is het werk "Samenvatting" een uitdrukking van het ul-
tieme gedicht, hierin is alles wat in taal mogelijk is
samengevat (de letters van het gedicht, bestaande uit
vijf strofen, zijn gesneden uit boeken en samengebon-
den met touw), het heeft de brutale pretentie om te zeg-
gen dat het alle poxebzie erna overbodig maakt.

       
PJ Roggeband houdt zich sinds 2002 met elfletterige woorden
bezig, altijd is hij op zoek naar deze woorden. Deze zoektocht
groeide uit tot de breedste weblog ter wereld. Voor deze ten-
toonstelling maakte hij een compilatie van verbeeldingen (22
om precies te zijn, 2 x 11) gemaakt aan de hand van deze elf-
letterige woorden (zie laatste foto). Eerder was er werk van
hem te zien in het literaire blad Tirade, het Beeldinstituut van
de Volkskrant en was hij ermee te horen in MusicHall (VPRO-
radio).

   
Het werk van Renaat Ramon op deze tentoonstelling is vooral
een vrolijk maar gelijk ook serieus spel met woorden gegoten
in grafische afbeeldingen, zo is op het middelste werk een cir-
kel te zien waarin enkele rechte lijnen zijn aangebracht. Als
bezoeker heb je niet direct in de gaten dat er een woord wordt
gevormd. Er is een cirkel met wat lijnen die het vlak van die cir-
kel verdelen zo is de eerste indruk, maar, bij wat langer kijken
ontdekt men dat het geheel een woord uitdrukt, en wel het
woord ode. Zo ook zijn de andere twee werken verrassend, in
het laatste bijvoorbeeld is het woord echo zo vorm gegeven dat
het steeds in zichzelf terugloopt, het woord echo echoot zich-
zelf terug in de zeskantige vorm waarin het staat afgebeeld. De
muurschildering is bijna een vertelling van hoe de mens door
taal achter te laten uiteindelijk in taal verdwijnt, niets namelijk
blijft er over dan taal lijkt de schildering o.a. te willen zeggen.

Dan is er ook nog e-poxebzie te bewonderen. Zie hier de namen
xe9n links naar sites van de deelnemende dichters waarop het
een en ander te zien is:

Zoals gezegd dit alles staat nog zo’n kleine twee weken in Pand
Paulus. Dus…

Wat u wel al gemist hebt is de poxebziemiddag met bekende en
minder bekende dichters. Een middag waarvan u hier nog een
korte ‘doch zeker lyrische’ beschrijving plus foto’s kunt vinden.
Ook van de opening is er in dat hier en hier nog wat te vinden
aan tekst en foto’s.

Verder zijn er wat artikelen verschenen op het net over de dichter
F. Dixhoorn die ook op deze poxebziemiddag heeft opgetreden, ar-
tikelen van R.H. Cornets de Groot en Samuel Vriezen die het zicht
van de lezer op de poxebzie van Dixhoorn wellicht ietwat kunnen ver-
breden, hier en hier zijn ze te vinden. 

En natuurlijk is er voor altijd de digitale catalogus nog te bekijken. is gebaseerd op het werk x93Langs de wegenx94 van de Belgische schrijver Stijn Streuvels (1891 – 1969). Het is mede een reflectie omtrent het gegeven ‘natie’.